Danstherapie in Nieuw-Zeeland

Een nieuw jaar, een nieuwe blog :)

Het is nu zomervakantie in Nieuw-Zeeland. Het blijft een gek idee dat we kerst en nieuwjaar hebben gevierd in de lente/zomer! Dat betekent dat er vanuit DTNZ (Dance Therapy New Zealand) nu geen projecten draaien en ik dus ook vakantie heb, ongeveer 6 weken. Wat ook een geluk is, want papa is hier dus we zijn samen aan het rondreizen over het Noorder- en Zuidereiland. Mijn vriend reist ook voor een deel mee en Lemon zorgt voor een snelle en veilige verplaatsing van stad naar stad. Fun Times! :)

Maar over het reizen en alle nevenactiviteiten wilde ik het nu niet hebben. Ik wou wat vertellen over het werk dat ik hier doe en hoe het er precies uitziet. Uiteindelijk is dat de reden waarvoor ik naar Nieuw-Zeeland gekomen ben, werken als danstherapeut.

DTNZ biedt, onder andere met behulp van sponsorgeld, verschillende projecten aan in Nieuw-Zeeland. Vooral in Auckland en enkelen in Wellington en Christchurch. Ze faciliteren danstherapie en beeldende therapie voor volwassenen met een beperking, kinderen met autisme en voor individuele cliënten. Er zijn ook nog projecten die niet elke week plaatsvinden, alleen maar 1 keer. 

De afgelopen periode heb ik vooral als assistent en vrijwilliger gewerkt, enkele 1-sessie projecten heb ik wel aangeboden als therapeut. Ik heb danstherapie sessies en beeldende therapiesessies gegeven. Daarnaast heb ik vakantieprogramma’s gedraaid en zal ik dit eind januari ook weer doen. Deze vakantieprogramma's zijn vooral beeldende therapie. Die sessies leid ik samen met een collega vaktherapeut. Het is interessant en inspirerend om ook met een ander medium te werken en daarvan te leren. Een ander voordeel van DTNZ vind ik de vele, verschillende vaktherapeuten waar ik mee mag (samen) werken en van kan leren!

Elk project, en dus elke sessie, heeft 1 of 2 therapeuten, 1 of 2 assistenten en/of 1 of 2 vrijwilligers. Het positieve van dit concept vind ik dat je samen de groep draagt. Ook al ben je de leidende therapeut, je hoeft niet alles alleen te dragen of alleen te doen, je hebt hulp tijdens de sessies. Meer ogen observeren meer, waardoor er mogelijkheid is tot groei, ontwikkeling en leren van elkaar. Sommige sessies hebben vaste cliënten, andere sessies zijn ‘drop-in’ en iedereen waarvoor de sessies zijn, kunnen deelnemen. Meestal zijn de ‘drop-in’ groepen op ‘koha’ (donatie) basis.

Vanaf volgende periode zal ik meer projecten leiden en assisteren, ook weer danstherapie en beeldende therapie. Ik mag bijvoorbeeld een nieuw project opzetten op een basisschool waar ze danstherapie hebben aangevraagd. In 2 klassen zitten kinderen die een trauma hebben opgelopen en ze hebben vanuit de overheid een budget om deze kinderen te helpen. Hoe mooi is dat! En voor mij een uitdaging om dit op te mogen zetten. 

Volgende periode zal ik 4 dagen voor DTNZ werken. Ik ga ongeveer 6 projecten leiden en assisteren met DTNZ en de rest van de tijd via een uitzendbureau werken bij een kinderopvang/naschoolse opvang. Dankzij mijn ervaring bij MIK kan ik dit doen, zo dankbaar daarvoor!

Voor nu ga ik vooral genieten van alles wat het land (vooral het Zuidereiland vanaf morgen) te bieden heeft zodat ik uitgerust weer aan de bak kan! 

Een gelukkig, liefdevol en gezond 2020 voor jullie allemaal!

Liefs.

Tongariro Alpine Crossing met papa en Ash :)

When reality kicks in

Reizen en je hart /dromen volgen, kan mooie momenten opleveren maar er zijn zeker weten ook genoeg eenzame, onduidelijke en/of chaotische momenten. Vandaag was zo’n dag dat ik me even verloren voelde. Het heeft zich opgebouwd de afgelopen tijd. Ik had het heel druk met assisteren voor DTNZ, een prachtig retreat bijwonen, danstherapie sessies die ik mocht leiden, verhuizen naar een nieuw huis, nieuwe mensen om me heen ... en dan is dit alleen het leven in Nieuw-Zeeland. Daarnaast is het leven in Nederland ook nog steeds belangrijk voor me.

Ik voelde het, maar kon er nog niks mee... de emmer bleef vollopen maar liep nog niet over. Leuke ontmoetingen, late avonden, weekendjes weg, lekker volplannen en nieuwe dingen doen. Mezelf kennende wist ik dat er een stop zou komen vanuit het Leven of mijn lichaam. De afgelopen dagen klopte het al voorzichtig aan maar negeerde ik het toch nog, omdat ik er nog niks mee kon. Of eigenlijk omdat ik niet echt wist hoe ik het kon uiten. Soms mag het zich even opbouwen voordat het geuit kan worden. 

Ik kreeg prachtige foto’s gestuurd van een bijzonder familie fotoshoot, had het te druk om fatsoenlijk contact te hebben met NL, stress over geld/werk bouwde zich op, ik had geen overzicht/geen duidelijk structuur in mijn dagen... Alles klopte in een keer aan en wilde gezien worden.

Dit proces van reizen (of eigenlijk gewoon van het Leven) is me niet onbekend. In het begin is alles leuk, mooi, nieuw... tot dat het nieuwe ervan af is, het leven normaler wordt en de heimwee erin kickt. Die fase komt ALTIJD. Gelukkig was ik erop voorbereid, het werd me al gespiegeld door anderen om me heen, dus ik zag het wel aankomen.

Vanochtend bij het wakker worden, kickte het in. Ik kon alleen maar huilen, ik miste thuis, ik snapte mijn weg niet meer. En toch maakte me ook ergens gelukkig want dit volledig voelen en er ruimte voor maken, creëert openheid in lichaam & geest en maakt de weg weer even schoon. Alsof je weer met een schone lei kunt beginnen, met nieuwe inzichten.

Liefde voelen van anderen kan dan zo fijn zijn; een belletje met mijn beste NLse-vriendin, een vriend in NZ en met mama hielpen om het er te laten zijn, te voelen en uiteindelijk me beter te voelen. Me uiten, erover praten, erover schrijven, volledig de ruimte geven aan het gevoel helpt. Het helpt echt! Vanuit die ruimte kon ik voor mezelf zorgen en een self-care dag maken van mijn vrije dag (zon, zee, strand hielp daar wel aan mee). Voordat ik het had geuit, had ik geen idee wat ik nodig had. Maar na de gesprekken, tranen en ruimte die ik eraan gaf, wist ik het wel. Hoe mooi is zo’n proces toch :)
Ook al heb ik nu nog geen antwoord op al mijn vragen of stressfactoren, ik weet dat de ruimte die nu ontstaan is er wel bij zal helpen om mijn antwoorden te vinden. Soms is de tijd nog niet rijp om antwoorden te snappen / weten, met deze nieuwe ruimte en wat (on)geduld probeer ik het te laten ontstaan, hehe.

Het leven aan de andere kant van de wereld heeft dus ook gewoon z’n ups & downs. Het is een reis waarin ik met de flow mee ga, of althans probeer. Het gaat niet altijd makkelijk maar daardoor leer ik elke keer meer over mezelf, mijn patronen en de dans van het leven. Het leven heeft veel mooie verrassingen in petto, zolang we er maar op de flow durven te vertrouwen, in Liefde.

Veel liefs!

Blending In

Vandaag is het precies 1 maand geleden dat ik aankwam in Auckland, een mooi moment om even een update te geven dacht ik zo J

De eerste 2 weken waren zoeken, onzeker, onduidelijk ... Verhuizen naar de andere kant van de wereld gaat niet zonder slag of stoot en dat wist ik. Het vertrouwen op mezelf werd uitgedaagd, en nu nog steeds. Ik vond het de eerste 2 weken lastig om keuzes te maken “wat wil ik nou eigenlijk? Hoe ga ik het logistiek gezien doen met werken? Hoeveel kan ik werken voor de organisatie? Wil ik ernaast nog meer werken?” Pff wat heb ik veel nagedacht die eerste 2 weken ... Terugkijkend waren het 2 verwarrende weken en was ik niet echt (of echt niet) bij mezelf.

Ondanks de verwarring, kon ik wel echt genieten van de nieuwe omgeving. Een nieuwe plek ontdekken, daar word ik echt blij van! Interessante weetjes over NZ te weten gekomen (er wonen bijvoorbeeld pas sinds 800 jaar mensen op dit eiland, zo kort!), een paar nieuwe mensen leren kennen, blijven leren en workshops gevolgd .. genoeg gedaan waar mijn hartje wél gelukkig van werd ondanks de verwarring.

Uiteindelijk heb ik hét middel gebruikt dat ik erbij pak als ik even niet meer weet wat ik nou vanuit mijn hart wil: Het Praktiseer Je Eigen Wijsheid-spel. Mijn redder in nood. Altijd weer. De keuzes werden duidelijk: een auto kopen, rustig aan doen qua werk de eerste maand en vanuit daar steeds nieuwe stappen zetten. Dus dat heb ik gedaan, en doe ik nog steeds. 

Ik heb een auto gekocht (genaamd Lemon, zie foto) en heb daardoor meer rust. Werk is begonnen en nu ben ik langzaam aan het kijken voor een nieuwe woonplek, ik wil iets meer in het centrum wonen. 

Het werken bij DTNZ is echt een cadeau. De eerste twee weken van oktober was hier schoolvakantie (schoolweken lopen anders) en heb ik samen met iemand anders een ‘Arts 4 Us Holiday Programme’ gedraaid. Eigenlijk was het maar 1 week, maar het werden er uiteindelijk 2! Tussen het ‘art-making’ door heb ik beweging aangeboden. Wat heerlijk was dat om te doen. Ik genoot van de processen, de kinderen (met en zonder special needs), bezig zijn met mijn vak …

Nu zijn de reguliere schoolweken weer begonnen en ook de reguliere sessies die DTNZ aanbiedt. Ik draai er hier twee van in de week. In eerste instantie allebei als vrijwilliger maar door uitval van een assistent mag ik deze rol overnemen. Dat wil zeggen dat ik een van de twee betaald krijg! De twee sessies zijn beide voor volwassenen met special needs. Er zijn ook programma’s voor kinderen maar daar ben ik nog niet voor ingepland. Voor nu mag ik dus gewoon kijken, meedoen, voelen, ontdekken en het voelt eigenlijk prima om zo te beginnen. In november zal ik ook meer andere projecten gaan doen.

Het leven flowt nu dus lekker, werkmogelijkheden stromen langzaam binnen en tussendoor mag ik gewoon rustig aan doen, tijd nemen voor mezelf en genieten van alles dat NZ te bieden heeft. De natuur is prachtig dus ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te gaan. 

Dat rustig aan doen is niet altijd makkelijk voor me, ongeduld is onderhuids regelmatig aanwezig. Ondanks dat het een uitdaging is, vertrouw ik erop dat alles precies op het juiste moment naar me toe komt. Net zoals dat ging met deze hele droom om naar NZ te komen!

Hieronder een kleine collage van fijne momenten de afgelopen maand J

Van in beweging komen tot verrassingen

Ik verbaas me er elke keer weer over, hoe beslissingen die niet onderbouwt zijn met feiten maar met een bepaald gevoel altijd weer een goede uitwerking blijken te hebben.

Iedereen kent de verhalen, over intuïtie, over je gevoel volgen, je hart volgen. Ook ik heb ze genoeg gehoord, en ook telkens het advies gekregen er meer naar te gaan luisteren. Toch blijft het elke keer zoeken, omdat het geen duidelijke stem is die je de weg wijst. Vaak is het een fluistering, of het goede gevoel dat je krijgt nadat er een (heldere) gedachte was in je hoofd. Gelukkig denk ik er nooit zoveel over na waar zo’n gedachte dan vandaan komt in mezelf *ahum* … Ondanks het vele overdenken, wikken en wegen heb ik de afgelopen periode toch goede keuzes gemaakt (zeg ik achteraf nu heel stoer). Het stoppen met werken zonder plan en gaan zoeken naar ‘iets’ waar ik wel een gelukkig gevoel van krijg, heeft zo zijn vruchten afgeworpen. Nu al. En we zijn nog eigenlijk geen 1,5 maand verder ….

Hetgeen vooral aan me knaagde, was het financiële stuk. Op jezelf wonen kost geld. Anti-kraak niet super veel, maar toch … uitgeven en niks binnenkrijgen dat voelt gewoon niet zo chill.

Na mijn korte vakantie naar Noorwegen (die overigens heel fijn was met veel natuur, goede gesprekken en lekker eten) wist ik het ook even niet meer. Ik snapte niet wat ik wou, wat ik wilde doen… dus ik zocht afleiding. Naast het les geven, veel helpen in het nieuwe huis van mijn broer en schoonzus, koffiedates, concerten.. maar vooral niet voelen, en niet teveel toegeven aan vermoeidheid of andere emoties. De struggle ging door. Tot ik het Praktiseer je Eigen Wijsheid spel verplicht van mezelf moest spelen. Ik vertelde hier ook al over in mijn eerste blog. Anne van der Sligte heeft een prachtig spel ontwikkeld waarin verschillende delen in jezelf de mogelijkheid krijgen om hun mening te delen over een probleem.

In dit spel werd duidelijk dat ik ten eerste geld los mag laten, mijn reizen mocht gaan voorbereiden (o.a. Gran Canaria in augustus), een thuisstudie wil gaan volgen en graag met kinderen wil werken. Ik wil spelen, gek doen, niet te serieus, niet te verantwoordelijk, niet teveel papier werk. Ik wil meegaan in hun fantasie en vanuit daar ze eventueel andere mogelijkheden laten zien. En hoe mooi is het dat Dans- en Bewegingstherapie daar een hele mooie ingang in heeft :) !

Na het spelen van het spel kwam veel energie vrij, na een uur een tijdelijk financiële oplossing (!) maar ook een dip. Is het wel realistisch? Hoe wordt het dan mogelijk? Moet ik gaan zoeken? De vermoeidheid kwam er helemaal uit en ik heb veel geslapen .. mijn dag en nacht ritme werd in de war en ik zelf ook. Tot ik besloot dat het klaar was, en ik verantwoordelijkheid mocht gaan nemen, ook al zeurde de stemmen in mijn hoofd over vermoeidheid of het geen zin hebben in bepaalde dingen. Vanaf nu meer structuur en ritme in mijn dag, ook is er geen werk.

Dus nu ben ik al drie dagen dezelfde tijd aan het opstaan, yoga doen meteen na het wakker worden, aan het opruimen, poetsen, spullen weggooien … Ik denk oprecht dat mijn huis er allang niet meer zo opgeruimd en schoon uit heeft gezien haha.. De studie is besteld en de eerste les ervan is al geleerd. De reisboekjes worden regelmatig opengeslagen. Tussendoor zorg ik voor mezelf met goed eten, genoeg rust en chill momenten. Een positieve omslag .. gewoon weg omdat ik stopte met het luisteren naar alle bullshit die ik tegen mezelf aan het vertellen was.

Het mooiste van het spelen van het Praktiseer je Eigen Wijsheid spel, blijft dat onderzoeken, wensen en vervolgens loslaten echt van groot belang is. Het loslaten zorgt ervoor dat je niet hoeft te zoeken, maar dat het leven je gewoon alles wat je wenst in je schoot gooit …

Zoals ik al zei werd het financiële stuk zeer snel opgelost, net als de thuisstudie en de reizen (die twee waren eigen verantwoordelijkheid). Gisteren, uit het niets, werd ook mijn wens voor het werken met kinderen zo ‘hop’ in de schoot geworpen. Zonder erom te vragen werd ik benaderd door iemand met connecties van een kinderopvang. Een kinderopvang waarvan ik de vacature nog open heb staan in Google…. Ze zochten namelijk mensen, het liefste met een creatieve achtergrond. HALLO! JAA, HIER JA!

Elke keer weer blijft het me verbazen hoe het leven zichzelf aandient, als je maar je wensen uit, onderzoekt en vervolgens loslaat…. !! Ik ben in ieder geval heel benieuwd wat er verder nog voor verrassingen komen :)

Noorwegen en zijn schoonheid .

De zoektocht is in beweging

In mijn zoektocht naar wat ik nu eigenlijk wil gaan doen, probeer ik een specifiek gevoel te volgen. Een gevoel waarbij mijn rug en benen licht worden, en ik het koud en warm tegelijkertijd krijg. Mijn hart oplicht, en ik vrolijk word. Een speels, kinderlijk en verliefd gevoel!

Het is niet eenvoudig om dit gevoel te vinden in een ‘gewone’ baan. Al een paar jaar voel ik me in een gewone baan zwaar, ben vooral gefocust op het geld dat ik zal ontvangen eind van de maand.. Dus de beslissing om gewoon even te stoppen met alles,  zorgt ervoor dat er ruimte ontstaat. Om meer het ‘lichte gevoel’ te gaan volgen. Om op zoek te gaan waar ik dat nou eigenlijk van krijg ….

Stiekem weet ik wel waar ik dat gevoel van krijg, maar kan ik het nog niet altijd delen met anderen omdat het idee eerst nog mag groeien. Soms kan ik het wel delen maar zie ik nog geen ‘hier kan ik van rondkomen’ - werkmogelijkheden erin. Het laatste kwam afgelopen week sterk naar voren.

Afgelopen week was namelijk het Danzon-festival bij Danzaira. Een week lang workshops, van dansdocenten uit binnen- en buitenland. Met aansluitend de eind dansvoorstelling van dit schooljaar.

Dansen in het algemeen maakt me blij, maar leren over dans vanuit andere invalshoeken en deze integreren in mijn eigen lichaam…. Daar word ik intens vrolijk van. Daardoor leer ik enorm veel over dans, beweging, het lichaam en mezelf. Net als vorige zomer bij de cursus Step Forward van Gotra, 5 dagen met verschillende workshops. Daar heb ik ook enorm veel geleerd en een nieuwsgierigheid naar meer erover leren in mezelf ervaren.

Afgelopen week waarin de workshops gegeven werden, mocht ik twee improvisatie workshops aanbieden. Een voor kinderen van 9 t/m 12 jaar, en een voor tieners. De voorbereidingen zijn altijd al een feest. Ik probeer me in te tunen op de groep. Welke mensen daarbij aanwezig zijn, weet ik vaak nog niet. Het magische van energie is dat de mensen die aanwezig willen zijn, al energetisch ingecheckt hebben. Daar kan ik dan op in-tunen. Vanuit daar voel ik wat er nodig is in beweging, wat ik vanuit mijn eigen rugzak aan hun mee kan geven. In welke vorm ik het dan giet, hangt af van de leeftijd en ervaring.

Als ik bij de workshop zelf de kinderen / tieners volledig in hun beweging zie zakken, zie ontdekken, improviseren en contact maken met zichzelf en anderen… loopt mijn hart over van vreugde. Dan begint mijn creativiteit te stromen, want ideeën blijven dan opkomen. In het moment werken, met hetgeen aangeboden wordt, is eigenlijk waar ik me het beste bij voel. Het idee dat ik van te voren uitwerk, komt namelijk altijd anders aan en krijgt in het uur zelf vaak een andere draai. Maar juist daardoor wordt het een mooie samenwerking waarin kwetsbaarheid op alle lagen aanwezig mag zijn vanuit beide kanten.

De voorbereidingen op de show, en de show zelf, zijn altijd een avontuur. Waarin echt allerlei aspecten naar voren komen. Van ongelofelijk melige momenten, gekke buien en niet stil kunnen zitten naar serieuze gesprekken, magische bewegingen en afscheidstranen. Een achtbaan van emoties, gebeurtenissen en gedachten. Een achtbaan waar je in stapt met verwachtingen, ups & downs beleeft, dat kriebelige gevoel in je buik behoudt gedurende de rit en met gemengde gevoelens uitstapt. Blij dat je veilig aangekomen bent, maar ook verdrietig omdat het voorbij is en je het liefst nog een keertje wilt!

Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen geleerd die komen kijken bij de voorbereiding van zo’n show. Ik heb meegeholpen met het lichtplan, andere groepen geholpen in hun voorbereiding, mijn eigen groepen gecoacht en voorbereid. Het was bijzonder en intens om mijn eigen gemaakte creaties op een podium te zien, dit te laten zien aan anderen en de magie mee te mogen maken waarin een creatie tot leven komt. Een droom die uitkwam ! Twee dromen eigenlijk… ik wou een zelfgemaakte dans op het podium zetten, maar ook een samen gecreëerde dans. En beide stonden op het podium!

Juist doordat ik deze weekenden zo intens beleef, bewust ervaar en alles in me opneem, ben ik de dag(en) erna niks meer waard … Gisteren heb ik vrijwel alleen maar geslapen. Er ontstaat een dip, na de heftige rush. Door dit er te laten zijn, en toe te geven aan het gevoel en me naar te mogen voelen; voel ik me vandaag beter. Hoewel dit echt niet gepaard gaat zonder gedachten die het er niet mee eens zijn ;)

Dus wat betreft mijn zoektocht… Het is in beweging, ik weet dat ik blij wordt van dansen/bewegen, en welke aspecten me hierin voldoening geven. In welke vorm ik dit mag gieten met betrekking tot werk-mogelijkheden.. dat weet ik nog niet. Ik vertrouw erop dat dit goed komt en dat het antwoord zich op het juiste moment aandient, zonder het te forceren (en die neiging heb ik wel lichtelijk, om het te forceren haha).

Hoe dit verder zal gaan, zien we vanzelf. Eerst ga ik dit weekend genieten in Noorwegen met de vrouwen van mijn familie. Wie weet wat het verblijven in de natuur met deze vrouwen me voor inzichten zal geven! :)

Met mijn spitzen groep <3

Moderne dans, volwassenen. De samen gecreëerde dans.

Het avontuur begint..

Het is gek, om geen baan meer te hebben. Bevrijdend en tegelijkertijd enorm angstaanjagend. Want ik heb een beslissing genomen die naar mijn weten nog niemand in mijn omgeving genomen heeft. Met het vooruitzicht op nog één maand (halve) inkomsten, en geen vooruitzicht op een nieuwe baan, begin ik aan een avontuur waarin nog helemaal niks duidelijk is. Waar ik morgen sta en volgende week weet ik nog enigszins, maar in augustus? In oktober? Ik heb geen idee … het is een verrassing voor me. En toch lijk ik te durven vertrouwen op het ‘Universum’, het ‘Leven’, mijn hart of hoe je het ook wilt noemen.

Het voelt alsof ik in de afgelopen jaren vooral bezig ben geweest met de opmaak van een document. Zoals je vroeger altijd eerst alle uiterlijke zaken van een verslag maakte zodat je het inhoudelijke nog even uit kon stellen.. want dat was veel meer werk, preciezer en ‘minder leuk’ om te doen..

Nu heb ik zoveel voorpagina’s, inhoudsopgaven, inleidingen en lettertypes gemaakt, dat ik er niet meer onderuit kom om aan de daadwerkelijke inhoud te gaan werken.

En dat doe ik nu toch al sinds twee jaar ongeveer, waarin de inhoud hartstikke helder lijkt, en een paar weken later weer volledig vervaagd is.

Ik probeer erin mee te gaan, mijn document aan te passen, bij te stellen en af en toe helemaal te vernieuwen. En dat laatste is op dit moment het geval. Een voor een vervallen nu alle activiteiten die mijn leven structuur gaven, de inhoudsopgave bepaalde van mijn document. Er wordt meer en meer verwijderd, en half juli zal mijn document volledig blanco zijn. Een nieuwe start, een leeg blad waarop alles mogelijk is..

Hoe eng is dat … Ik kan niet uitleggen hoe het voelt, want ik snap het zelf de helft van de tijd niet. Het enige dat ik voel, is dat dit klopt. Dat ik moest stoppen in de keuken, dat ik moet gaan stoppen met dansles geven, dat ik niet zal functioneren in een bedrijf als danstherapeut wanneer daar teveel structuur, verwachtingen en/of regels aan verbonden zijn. Het enige dat ik nu kan doen is vertrouwen. Op iets dat groter is dan mijzelf, dat hopelijk weet waar dit naar toe lijdt. Want hoe lullig zou het zijn als het uiteindelijk niet zo blijkt te zijn 😉

Ondanks alle vrijheid die ik nu ervaar, voelt het ook zwaar. Een zwaarte die ik eigenlijk al jaren probeer op te ruimen, te verliezen en om wil zetten. Maar die blijft bestaan zolang ik in dezelfde patronen blijf lopen. Die ben ik aan het verleggen, verwijderen en vernieuwen. Het wordt lichter. Maar vandaag, op deze zaterdagavond, is het niet licht, en is het niet vrij. Ik wil het weg stoppen, ik wil het vermijden, ik wil niet voelen. En juist op die momenten, weet ik dat ik wel mag voelen. Dat ik uiting mag gaan geven aan wat er diep in mij schuilt. Dankzij een traject met Anne van der Sligte en haar 'praktiseer je eigen wijsheid’- spel weet ik hoe ik dat mag toelaten.

Ik voel een leegte, die ik zelf op mag vullen. En ook weet hoe ik die op kan vullen. Maar de zwaarte die erin schuilt is ‘angst’. Reële angsten, maar ook niet reële angsten. Het tegenmiddel voor angst? Soms gewoon doen, ook al is het eng en spannend. Maar gewoon doen is niet altijd genoeg om de angst te overwinnen of om de leegte te vullen.

Er is angst om weer aangevallen te worden door honden in het veld, alle verhalen over vermiste meisjes maken het ook niet echt aantrekkelijk om alleen op pad te gaan. Maar het is toch maar Sittard? En wat nou als het wel gebeurd in Sittard? Angst om alleen te blijven, maar misschien nog wel meer angst om hopeloos verliefd te worden en mezelf te verliezen. Angst voor spinnen, springende insecten, onverwachte vlinders of libellen .. ( ja, het is echt waar, ik schrik me kapot als ze opeens langskomen haha).

En wat nou als het allemaal wel uitwerkt? Wat nou als er geen honden komen? Ik gewoon veilig ben? Verliefd wordt en volledig mezelf kan zijn en bij mezelf kan blijven? Die insecten alleen maar gevuld zijn met ‘Liefde’? Hoe kan de angst dan nog waarheid hebben?

Een zoektocht waar ik nu ‘nieuwsgierig’ in mag zijn. En wat heb ik eigenlijk een hekel aan het woord nieuwsgierig. Want hoe kan ik nieuwsgierig naar iets zijn, als iets me irriteert? Of frustreert? Precies. Een hele zoektocht gaat beginnen. En ondanks alle zwaarte, alle angsten, ben ik er wel klaar voor. Met ‘lichte nieuwsgierigheid’ 😉