Vandaag is het precies 1 maand geleden dat ik aankwam in Auckland, een mooi moment om even een update te geven dacht ik zo J
De eerste 2 weken waren zoeken, onzeker, onduidelijk ... Verhuizen naar de andere kant van de wereld gaat niet zonder slag of stoot en dat wist ik. Het vertrouwen op mezelf werd uitgedaagd, en nu nog steeds. Ik vond het de eerste 2 weken lastig om keuzes te maken “wat wil ik nou eigenlijk? Hoe ga ik het logistiek gezien doen met werken? Hoeveel kan ik werken voor de organisatie? Wil ik ernaast nog meer werken?” Pff wat heb ik veel nagedacht die eerste 2 weken ... Terugkijkend waren het 2 verwarrende weken en was ik niet echt (of echt niet) bij mezelf.
Ondanks de verwarring, kon ik wel echt genieten van de nieuwe omgeving. Een nieuwe plek ontdekken, daar word ik echt blij van! Interessante weetjes over NZ te weten gekomen (er wonen bijvoorbeeld pas sinds 800 jaar mensen op dit eiland, zo kort!), een paar nieuwe mensen leren kennen, blijven leren en workshops gevolgd .. genoeg gedaan waar mijn hartje wél gelukkig van werd ondanks de verwarring.
Uiteindelijk heb ik hét middel gebruikt dat ik erbij pak als ik even niet meer weet wat ik nou vanuit mijn hart wil: Het Praktiseer Je Eigen Wijsheid-spel. Mijn redder in nood. Altijd weer. De keuzes werden duidelijk: een auto kopen, rustig aan doen qua werk de eerste maand en vanuit daar steeds nieuwe stappen zetten. Dus dat heb ik gedaan, en doe ik nog steeds.
Ik heb een auto gekocht (genaamd Lemon, zie foto) en heb daardoor meer rust. Werk is begonnen en nu ben ik langzaam aan het kijken voor een nieuwe woonplek, ik wil iets meer in het centrum wonen.
Het werken bij DTNZ is echt een cadeau. De eerste twee weken van oktober was hier schoolvakantie (schoolweken lopen anders) en heb ik samen met iemand anders een ‘Arts 4 Us Holiday Programme’ gedraaid. Eigenlijk was het maar 1 week, maar het werden er uiteindelijk 2! Tussen het ‘art-making’ door heb ik beweging aangeboden. Wat heerlijk was dat om te doen. Ik genoot van de processen, de kinderen (met en zonder special needs), bezig zijn met mijn vak …
Nu zijn de reguliere schoolweken weer begonnen en ook de reguliere sessies die DTNZ aanbiedt. Ik draai er hier twee van in de week. In eerste instantie allebei als vrijwilliger maar door uitval van een assistent mag ik deze rol overnemen. Dat wil zeggen dat ik een van de twee betaald krijg! De twee sessies zijn beide voor volwassenen met special needs. Er zijn ook programma’s voor kinderen maar daar ben ik nog niet voor ingepland. Voor nu mag ik dus gewoon kijken, meedoen, voelen, ontdekken en het voelt eigenlijk prima om zo te beginnen. In november zal ik ook meer andere projecten gaan doen.
Het leven flowt nu dus lekker, werkmogelijkheden stromen langzaam binnen en tussendoor mag ik gewoon rustig aan doen, tijd nemen voor mezelf en genieten van alles dat NZ te bieden heeft. De natuur is prachtig dus ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te gaan.
Dat rustig aan doen is niet altijd makkelijk voor me, ongeduld is onderhuids regelmatig aanwezig. Ondanks dat het een uitdaging is, vertrouw ik erop dat alles precies op het juiste moment naar me toe komt. Net zoals dat ging met deze hele droom om naar NZ te komen!
