When reality kicks in

Reizen en je hart /dromen volgen, kan mooie momenten opleveren maar er zijn zeker weten ook genoeg eenzame, onduidelijke en/of chaotische momenten. Vandaag was zo’n dag dat ik me even verloren voelde. Het heeft zich opgebouwd de afgelopen tijd. Ik had het heel druk met assisteren voor DTNZ, een prachtig retreat bijwonen, danstherapie sessies die ik mocht leiden, verhuizen naar een nieuw huis, nieuwe mensen om me heen ... en dan is dit alleen het leven in Nieuw-Zeeland. Daarnaast is het leven in Nederland ook nog steeds belangrijk voor me.

Ik voelde het, maar kon er nog niks mee... de emmer bleef vollopen maar liep nog niet over. Leuke ontmoetingen, late avonden, weekendjes weg, lekker volplannen en nieuwe dingen doen. Mezelf kennende wist ik dat er een stop zou komen vanuit het Leven of mijn lichaam. De afgelopen dagen klopte het al voorzichtig aan maar negeerde ik het toch nog, omdat ik er nog niks mee kon. Of eigenlijk omdat ik niet echt wist hoe ik het kon uiten. Soms mag het zich even opbouwen voordat het geuit kan worden. 

Ik kreeg prachtige foto’s gestuurd van een bijzonder familie fotoshoot, had het te druk om fatsoenlijk contact te hebben met NL, stress over geld/werk bouwde zich op, ik had geen overzicht/geen duidelijk structuur in mijn dagen... Alles klopte in een keer aan en wilde gezien worden.

Dit proces van reizen (of eigenlijk gewoon van het Leven) is me niet onbekend. In het begin is alles leuk, mooi, nieuw... tot dat het nieuwe ervan af is, het leven normaler wordt en de heimwee erin kickt. Die fase komt ALTIJD. Gelukkig was ik erop voorbereid, het werd me al gespiegeld door anderen om me heen, dus ik zag het wel aankomen.

Vanochtend bij het wakker worden, kickte het in. Ik kon alleen maar huilen, ik miste thuis, ik snapte mijn weg niet meer. En toch maakte me ook ergens gelukkig want dit volledig voelen en er ruimte voor maken, creëert openheid in lichaam & geest en maakt de weg weer even schoon. Alsof je weer met een schone lei kunt beginnen, met nieuwe inzichten.

Liefde voelen van anderen kan dan zo fijn zijn; een belletje met mijn beste NLse-vriendin, een vriend in NZ en met mama hielpen om het er te laten zijn, te voelen en uiteindelijk me beter te voelen. Me uiten, erover praten, erover schrijven, volledig de ruimte geven aan het gevoel helpt. Het helpt echt! Vanuit die ruimte kon ik voor mezelf zorgen en een self-care dag maken van mijn vrije dag (zon, zee, strand hielp daar wel aan mee). Voordat ik het had geuit, had ik geen idee wat ik nodig had. Maar na de gesprekken, tranen en ruimte die ik eraan gaf, wist ik het wel. Hoe mooi is zo’n proces toch :)
Ook al heb ik nu nog geen antwoord op al mijn vragen of stressfactoren, ik weet dat de ruimte die nu ontstaan is er wel bij zal helpen om mijn antwoorden te vinden. Soms is de tijd nog niet rijp om antwoorden te snappen / weten, met deze nieuwe ruimte en wat (on)geduld probeer ik het te laten ontstaan, hehe.

Het leven aan de andere kant van de wereld heeft dus ook gewoon z’n ups & downs. Het is een reis waarin ik met de flow mee ga, of althans probeer. Het gaat niet altijd makkelijk maar daardoor leer ik elke keer meer over mezelf, mijn patronen en de dans van het leven. Het leven heeft veel mooie verrassingen in petto, zolang we er maar op de flow durven te vertrouwen, in Liefde.

Veel liefs!