De zoektocht is in beweging

In mijn zoektocht naar wat ik nu eigenlijk wil gaan doen, probeer ik een specifiek gevoel te volgen. Een gevoel waarbij mijn rug en benen licht worden, en ik het koud en warm tegelijkertijd krijg. Mijn hart oplicht, en ik vrolijk word. Een speels, kinderlijk en verliefd gevoel!

Het is niet eenvoudig om dit gevoel te vinden in een ‘gewone’ baan. Al een paar jaar voel ik me in een gewone baan zwaar, ben vooral gefocust op het geld dat ik zal ontvangen eind van de maand.. Dus de beslissing om gewoon even te stoppen met alles,  zorgt ervoor dat er ruimte ontstaat. Om meer het ‘lichte gevoel’ te gaan volgen. Om op zoek te gaan waar ik dat nou eigenlijk van krijg ….

Stiekem weet ik wel waar ik dat gevoel van krijg, maar kan ik het nog niet altijd delen met anderen omdat het idee eerst nog mag groeien. Soms kan ik het wel delen maar zie ik nog geen ‘hier kan ik van rondkomen’ - werkmogelijkheden erin. Het laatste kwam afgelopen week sterk naar voren.

Afgelopen week was namelijk het Danzon-festival bij Danzaira. Een week lang workshops, van dansdocenten uit binnen- en buitenland. Met aansluitend de eind dansvoorstelling van dit schooljaar.

Dansen in het algemeen maakt me blij, maar leren over dans vanuit andere invalshoeken en deze integreren in mijn eigen lichaam…. Daar word ik intens vrolijk van. Daardoor leer ik enorm veel over dans, beweging, het lichaam en mezelf. Net als vorige zomer bij de cursus Step Forward van Gotra, 5 dagen met verschillende workshops. Daar heb ik ook enorm veel geleerd en een nieuwsgierigheid naar meer erover leren in mezelf ervaren.

Afgelopen week waarin de workshops gegeven werden, mocht ik twee improvisatie workshops aanbieden. Een voor kinderen van 9 t/m 12 jaar, en een voor tieners. De voorbereidingen zijn altijd al een feest. Ik probeer me in te tunen op de groep. Welke mensen daarbij aanwezig zijn, weet ik vaak nog niet. Het magische van energie is dat de mensen die aanwezig willen zijn, al energetisch ingecheckt hebben. Daar kan ik dan op in-tunen. Vanuit daar voel ik wat er nodig is in beweging, wat ik vanuit mijn eigen rugzak aan hun mee kan geven. In welke vorm ik het dan giet, hangt af van de leeftijd en ervaring.

Als ik bij de workshop zelf de kinderen / tieners volledig in hun beweging zie zakken, zie ontdekken, improviseren en contact maken met zichzelf en anderen… loopt mijn hart over van vreugde. Dan begint mijn creativiteit te stromen, want ideeën blijven dan opkomen. In het moment werken, met hetgeen aangeboden wordt, is eigenlijk waar ik me het beste bij voel. Het idee dat ik van te voren uitwerk, komt namelijk altijd anders aan en krijgt in het uur zelf vaak een andere draai. Maar juist daardoor wordt het een mooie samenwerking waarin kwetsbaarheid op alle lagen aanwezig mag zijn vanuit beide kanten.

De voorbereidingen op de show, en de show zelf, zijn altijd een avontuur. Waarin echt allerlei aspecten naar voren komen. Van ongelofelijk melige momenten, gekke buien en niet stil kunnen zitten naar serieuze gesprekken, magische bewegingen en afscheidstranen. Een achtbaan van emoties, gebeurtenissen en gedachten. Een achtbaan waar je in stapt met verwachtingen, ups & downs beleeft, dat kriebelige gevoel in je buik behoudt gedurende de rit en met gemengde gevoelens uitstapt. Blij dat je veilig aangekomen bent, maar ook verdrietig omdat het voorbij is en je het liefst nog een keertje wilt!

Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen geleerd die komen kijken bij de voorbereiding van zo’n show. Ik heb meegeholpen met het lichtplan, andere groepen geholpen in hun voorbereiding, mijn eigen groepen gecoacht en voorbereid. Het was bijzonder en intens om mijn eigen gemaakte creaties op een podium te zien, dit te laten zien aan anderen en de magie mee te mogen maken waarin een creatie tot leven komt. Een droom die uitkwam ! Twee dromen eigenlijk… ik wou een zelfgemaakte dans op het podium zetten, maar ook een samen gecreëerde dans. En beide stonden op het podium!

Juist doordat ik deze weekenden zo intens beleef, bewust ervaar en alles in me opneem, ben ik de dag(en) erna niks meer waard … Gisteren heb ik vrijwel alleen maar geslapen. Er ontstaat een dip, na de heftige rush. Door dit er te laten zijn, en toe te geven aan het gevoel en me naar te mogen voelen; voel ik me vandaag beter. Hoewel dit echt niet gepaard gaat zonder gedachten die het er niet mee eens zijn ;)

Dus wat betreft mijn zoektocht… Het is in beweging, ik weet dat ik blij wordt van dansen/bewegen, en welke aspecten me hierin voldoening geven. In welke vorm ik dit mag gieten met betrekking tot werk-mogelijkheden.. dat weet ik nog niet. Ik vertrouw erop dat dit goed komt en dat het antwoord zich op het juiste moment aandient, zonder het te forceren (en die neiging heb ik wel lichtelijk, om het te forceren haha).

Hoe dit verder zal gaan, zien we vanzelf. Eerst ga ik dit weekend genieten in Noorwegen met de vrouwen van mijn familie. Wie weet wat het verblijven in de natuur met deze vrouwen me voor inzichten zal geven! :)

Met mijn spitzen groep <3

Moderne dans, volwassenen. De samen gecreëerde dans.

Het avontuur begint..

Het is gek, om geen baan meer te hebben. Bevrijdend en tegelijkertijd enorm angstaanjagend. Want ik heb een beslissing genomen die naar mijn weten nog niemand in mijn omgeving genomen heeft. Met het vooruitzicht op nog één maand (halve) inkomsten, en geen vooruitzicht op een nieuwe baan, begin ik aan een avontuur waarin nog helemaal niks duidelijk is. Waar ik morgen sta en volgende week weet ik nog enigszins, maar in augustus? In oktober? Ik heb geen idee … het is een verrassing voor me. En toch lijk ik te durven vertrouwen op het ‘Universum’, het ‘Leven’, mijn hart of hoe je het ook wilt noemen.

Het voelt alsof ik in de afgelopen jaren vooral bezig ben geweest met de opmaak van een document. Zoals je vroeger altijd eerst alle uiterlijke zaken van een verslag maakte zodat je het inhoudelijke nog even uit kon stellen.. want dat was veel meer werk, preciezer en ‘minder leuk’ om te doen..

Nu heb ik zoveel voorpagina’s, inhoudsopgaven, inleidingen en lettertypes gemaakt, dat ik er niet meer onderuit kom om aan de daadwerkelijke inhoud te gaan werken.

En dat doe ik nu toch al sinds twee jaar ongeveer, waarin de inhoud hartstikke helder lijkt, en een paar weken later weer volledig vervaagd is.

Ik probeer erin mee te gaan, mijn document aan te passen, bij te stellen en af en toe helemaal te vernieuwen. En dat laatste is op dit moment het geval. Een voor een vervallen nu alle activiteiten die mijn leven structuur gaven, de inhoudsopgave bepaalde van mijn document. Er wordt meer en meer verwijderd, en half juli zal mijn document volledig blanco zijn. Een nieuwe start, een leeg blad waarop alles mogelijk is..

Hoe eng is dat … Ik kan niet uitleggen hoe het voelt, want ik snap het zelf de helft van de tijd niet. Het enige dat ik voel, is dat dit klopt. Dat ik moest stoppen in de keuken, dat ik moet gaan stoppen met dansles geven, dat ik niet zal functioneren in een bedrijf als danstherapeut wanneer daar teveel structuur, verwachtingen en/of regels aan verbonden zijn. Het enige dat ik nu kan doen is vertrouwen. Op iets dat groter is dan mijzelf, dat hopelijk weet waar dit naar toe lijdt. Want hoe lullig zou het zijn als het uiteindelijk niet zo blijkt te zijn 😉

Ondanks alle vrijheid die ik nu ervaar, voelt het ook zwaar. Een zwaarte die ik eigenlijk al jaren probeer op te ruimen, te verliezen en om wil zetten. Maar die blijft bestaan zolang ik in dezelfde patronen blijf lopen. Die ben ik aan het verleggen, verwijderen en vernieuwen. Het wordt lichter. Maar vandaag, op deze zaterdagavond, is het niet licht, en is het niet vrij. Ik wil het weg stoppen, ik wil het vermijden, ik wil niet voelen. En juist op die momenten, weet ik dat ik wel mag voelen. Dat ik uiting mag gaan geven aan wat er diep in mij schuilt. Dankzij een traject met Anne van der Sligte en haar 'praktiseer je eigen wijsheid’- spel weet ik hoe ik dat mag toelaten.

Ik voel een leegte, die ik zelf op mag vullen. En ook weet hoe ik die op kan vullen. Maar de zwaarte die erin schuilt is ‘angst’. Reële angsten, maar ook niet reële angsten. Het tegenmiddel voor angst? Soms gewoon doen, ook al is het eng en spannend. Maar gewoon doen is niet altijd genoeg om de angst te overwinnen of om de leegte te vullen.

Er is angst om weer aangevallen te worden door honden in het veld, alle verhalen over vermiste meisjes maken het ook niet echt aantrekkelijk om alleen op pad te gaan. Maar het is toch maar Sittard? En wat nou als het wel gebeurd in Sittard? Angst om alleen te blijven, maar misschien nog wel meer angst om hopeloos verliefd te worden en mezelf te verliezen. Angst voor spinnen, springende insecten, onverwachte vlinders of libellen .. ( ja, het is echt waar, ik schrik me kapot als ze opeens langskomen haha).

En wat nou als het allemaal wel uitwerkt? Wat nou als er geen honden komen? Ik gewoon veilig ben? Verliefd wordt en volledig mezelf kan zijn en bij mezelf kan blijven? Die insecten alleen maar gevuld zijn met ‘Liefde’? Hoe kan de angst dan nog waarheid hebben?

Een zoektocht waar ik nu ‘nieuwsgierig’ in mag zijn. En wat heb ik eigenlijk een hekel aan het woord nieuwsgierig. Want hoe kan ik nieuwsgierig naar iets zijn, als iets me irriteert? Of frustreert? Precies. Een hele zoektocht gaat beginnen. En ondanks alle zwaarte, alle angsten, ben ik er wel klaar voor. Met ‘lichte nieuwsgierigheid’ 😉